Türkiye’nin 81 ilinde günlük konuşma dilinde kullanılan ve yörelere özgü “benzersiz” hitap ve sözler, vatandaşlar arasında renkli bir kültürel tablo ortaya koyuyor. Farklı şehirlerde yaşayan insanların birbirine seslenirken kullandığı bu ifadeler, Anadolu’nun zengin ağız yapısını gözler önüne seriyor.
İşte illere göre derlenen en karakteristik söyleyişler:
1. Adana: Kirve (Veya: Gadasını alırım)
2. Adıyaman: Keke
3. Afyonkarahisar: Gı
4. Ağrı: Babo
5. Amasya: Heri
6. Ankara: La (Veya: Bebe)
7. Antalya: Bıla
8. Artvin: Ula
9. Aydın: Gari
10. Balıkesir: Sağdıç
11. Bilecik: Agam
12. Bingöl: Bıra
13. Bitlis: Kurban
14. Bolu: Nörüyon
15. Burdur: Bakam
16. Bursa: Cilli
17. Çanakkale: Abe
18. Çankırı: Göbel
19. Çorum: Heri
20. Denizli: Gari
21. Diyarbakır: Babe (Veya: Wışş)
22. Edirne: Kızan
23. Elazığ: Gakgoş
24. Erzincan: Gudik
25. Erzurum: Dadaş
26. Eskişehir: Hocam
27. Gaziantep: Rafık
28. Giresun: Ula
29. Gümüşhane: Hacı
30. Hakkari: Bıra
31. Hatay: Horanta
32. Isparta: Nörüyon
33. Mersin: Gadasını alam
34. İstanbul: Aynen (Veya: Kanka)
35. İzmir: Gevrek
36. Kars: Ay balam
37. Kastamonu: Dayı
38. Kayseri: Nörüyon
39. Kırklareli: Mari
40. Kırşehir: Nörüyon
41. Kocaeli: Bolum
42. Konya: Ortağım
43. Kütahya: Gı
44. Malatya: Gadan alam
45. Manisa: Devrem
46. Kahramanmaraş: Ede
47. Mardin: Bavo
48. Muğla: Gari (Veya: Ülen)
49. Muş: Kurban
50. Nevşehir: Nörüyon
51. Niğde: Nörüyon
52. Ordu: Ula
53. Rize: Haçan
54. Sakarya: Hafız
55. Samsun: Vaa
56. Siirt: Ahpar
57. Sinop: Ağa
58. Sivas: Gardaş
59. Tekirdağ: Abe
60. Tokat: Ellam
61. Trabzon: Ula (Veya: Uşagum)
62. Tunceli: Kirve
63. Şanlıurfa: Ciğeram
64. Uşak: Ayna
65. Van: Balam
66. Yozgat: Nörüyon
67. Zonguldak: Aca
68. Aksaray: Nörüyon
69. Bayburt: Hacı
70. Karaman: Ortağım
71. Kırıkkale: Hacı
72. Batman: Kekê
73. Şırnak: Bıra
74. Bartın: Aca
75. Ardahan: Can
76. Iğdır: Ay balam
77. Yalova: Abi
78. Karabük: Aca
79. Kilis: Yoorum
80. Osmaniye: Emmi
81. Düzce: Agam
