Hayatımın hiçbir döneminde şantaj ve tehdit içeren yazılar yazmadım. Bundan sonra da yazmam. O bakımdan bugüne kadar valisinden kurum müdürlerine, kaymakamından belediye başkanlarına kadar uzanan onlarca davadan alnımızın akıy...
BU DA GELDİ BAŞIMIZA!
Hayatımın hiçbir döneminde şantaj ve tehdit içeren yazılar yazmadım. Bundan sonra da yazmam. O bakımdan bugüne kadar valisinden kurum müdürlerine, kaymakamından belediye başkanlarına kadar uzanan onlarca davadan alnımızın akıyla çıktık. Üstelik bu davaların birçoğu, FETÖ denilen yapının en güçlü olduğu dönemlerde, onun hâkim ve savcılarına karşı verdiğimiz mücadele sonucunda açılmış davalardı. Hepsinden aklanarak çıktık. Arkamda koruyucu meleğim gardaşım Av. Emre Çınar var. Bu şehrin en iyi basın avukatı olduğu bir gerçek.
Ben hayatım boyunca ilkeli habercilik yapmayı seçmiş, bu uğurda bedeller ödemiş bir gazeteciyim. İlk kez bir cemiyet başkanı tarafından tehdit ve şantaj’a uğramış biriyim. Buradan başlayan, biraz da kişisel boyuta taşınan bir olay yüzünden malum birisi hakkında yazılar yazdık. Bu yazıların birçoğunda kendisiyle zamanında iş yapmış, eski ortakları konuştu. Nasıl kazık yediklerini anlattılar.
Önder Artuk ile aramızda yaşananların iki önemli şahidi var. Birisi Anadolu Basın Birliği Başkanı Ahmet Sarlık, diğeri Kocatepe Gazetesi sahibi, eski Afyonkarahisar Gazeteciler Cemiyeti Başkanı ve aynı zamanda Önder Artuk’un TV3 ortağı Sezer Küçükkurt.
14 ay önce, Eylül 2025’te yaşananları yeniden anlatmaya gerek yok. O gün başlayan husumet nedeniyle bazı yazılar kaleme aldım.
Yaklaşık bir ay önce, iyi niyetle ve tıpkı 14 ay önce olduğu gibi Sezer Küçükkurt yeniden arabuluculuk yapmak için devreye girdi. Gazeteci Fevzi Şen ile görüşerek, “Ağabey, Ömer Mazi seni dinler. Bunları barıştıralım” diye bir teklifte bulundu.
Fevzi Şen, Afyonkarahisar gazetecilerinin “Dede” lakaplı duayen ismidir. Benim de Afyonkarahisar’da hayır diyemeyeceğim tek meslektaşımdır.
Geldi, durumu anlattı. Ben de kendisine açıkça, “O adam doğru bir adam değil. Bunca yaşanandan sonra onunla bizim bir arada olmamız imkânsız” dedim.
Fevzi Şen, “Sezer ve benim hatırım yok mu?” diye sorunca işte orada durdum. Çünkü benim için meslektaş hatırı, kişisel kırgınlıkların önünde gelir. “Peki, siz ne diyorsanız o olsun” dedim.
Bunun üzerine Sezer Küçükkurt ve Fevzi Şen, Önder Artuk’un Batı Dershanesi’nde bulunan ofisine görüşmeye gittiler.
Orada yapılan görüşmede kendileri, “Biz birçok haber sitesine ilan giriyoruz. Falanca siteye 25 binden 300 bin liralık reklam verdik. Starafyonhaber’e de aynı şekilde reklam verelim” şeklinde bir teklif sunuluyor. Fevzi Şen geldi ve görüşmenin ayrıntılarını bana aktardı.
Ben de kendisine, “Ben bu adama güvenmiyorum. Bir yıllık toplam 400 bin liralık peşin bir reklam olursa düşünürüz” dedim.
Görüşme gerçekleşti. Karşı taraf bu teklifi kabul etmedi. Açıkçası ben de zaten kabul edeceklerini beklemiyordum. Aradan bir hafta geçti. Polis ifadeye çağırdı.
Genellikle Güvenlik Şube’ye çağrılırız. Ancak bu kez Asayiş Şube’ye davet edildim. Karşı karşıya olduğum suçlama ise şantaj ve hakaretti. Bu olay, Önder Artuk ve ona bağlı medya kanallarında haber yapıldı.
Peki, işin gerçeği neydi?
Polise bu şehrin en güvenilir üç gazetecisi, Fevzi Şen, Ahmet Sarlık ve Sezer Küçükkurt giderek ifade verdi. Üçü de ortada şantaj olmadığını, yalnızca bir reklam teklifinin bulunduğunu anlattı.
İşin daha da dikkat çekici tarafı şu: Önder Artuk, savcılığa kendi ofisinde Fevzi Şen’in yaptığı ziyareti suç delili olarak sunmuş.
İyi de bir gün önce Fevzi Şen ve Sezer Küçükkurt’un da video kaydını koysaydınız ya! O zaman olayın ilk aşamasında neler yaşandığını, arabuluculuk girişiminin nasıl başladığını da hep birlikte görseydik.
Yoksa olayın yalnızca işinize gelen bölümünü göstermek mi daha kolayınıza geldi?
Sonunda şantajcılıkla suçlanmak da varmış!
Ama yalancının mumu yatsıya kadar yanar derler ya… Polis ifadelerinin ardından savcılık aynı gün jet hızıyla kararını verdi. Şantaj iddiası yönünden kovuşturmaya yer olmadığına karar verildi.
Ne diyelim? Çamur atmak isteyenlerin kirli elleri kendi yüzlerine bulaştı.
Bir de özellikle bizim gazeteci bazı arkadaşlarıma şunu ifade etmekte fayda var:
Allah aşkına, 400 bin lira için şantaj mı olur?
Ben Afyonkarahisar’a tiyatro oyunları getiriyorum. O paraları ben oyun başına sanatçılara dağıtıyorum. Yani mesele 400 bin liranın büyüklüğü ya da küçüklüğü değil. Mesele, bir gazetecinin adını şantajla yan yana getirmeye kalkışmanın ne kadar ağır bir itham olduğudur.
Biz 400 bin lira için şantaj yapacak kadar alçalmadık.
Gazetecilik yaptık, yazdık, eleştirdik. Bunun bedelini de bugüne kadar defalarca ödedik. Ama kalemimizi hiçbir zaman şantaja, tehdide ve kişisel çıkara alet etmedik.
Bizim alnımız açık, başımız dik. Gerisi, çamur